قبل از هر چیز یه سلام مخصوص به همه اونایی که توی این چند روز غیبتم زیادی منو شرمنده کردن

امیدوارم حال همتون  خوب باشه خوب خوب خوب....؟و اما امروز بعد از یه غیبت نسبتا طولانی و با

تموم شدن امتحاناتم اومدم که یه بار دیگه شروع کنم واین بار مثل اولین مطلبی که تو وبم زدم یه بار دیگه

اقتدا می کنم به قاضی القضات  صاحب مسند قضاوت مولا علی (ع) وبا حکایتی از یکی از قضاوتهای

حیرت انگیز مولا علی (ع) شما رودعوت می کنم تا با من همراه بشین. قبل از شروع حکایت باید بگم توی تجربه های کوچیک و بزرگی که توی جامعه با برخورد به ادمای مختلف داشتم به وضوح به ملموسترین نوع ممکن دیدم که مردم به  سختی با ورود اسلام زیر سایه شمشیر عمر خلیفه دوم اعراب مشکل داشتن و برعکس به وضوح دیدم و خوانده ام که ایرانیان از قدیم الایام ارادت خاصی به حضرت علی (ع)و فرزندان ایشان دارند.......؟

و بی شک این ارادت جزء تغییر ناپذیر زندگی ما ایرانیان بوده هست و خواهد بود. پس تا پایان حکایت با من همراه بشین و در اخر سرتون رو مغرورانه در برابر تمام مردم دنیا بالا بگیرین و افتخار کنین که شیعه هستین و مقتدای زندگی و تمام عمرتون مولا علی (ع)است.

واما قضاوت حیرت انگیز مولاعلی (ع).....؟

گویند روزی جوانی در مکه سر به فریاد براورد و مادرش را نفرین می کرد عمر او رادید و گفت: چرا مادرت رانفرین می کنی . جوان گفت:مادرم مرا به دنیا اورد و بزرگ کرد و حال که من به سن جوانی رسیده ام او مرا از خود رانده و می گوید تو فرزند من نیستی.

عمر رو به زن کرد وگفت این جوان چه می گوید زن گفت: بخدا سوگند من این جوان را نمی شناسم  او دروغ

می گوید و به من تهمت می بندد و می خواهد مرا رسوا سازد من دختری از قریشم و هنوز ازدواج نکرده ام و با کره ام.عمر از او شاهد خواست و زن چهل نفر از مردان قبیله خود را اورد وگفت :اینان برادران عشیره من هستند و گواه راست گویی من و چهل مرد بر حقانیت حرف زن شهادت دادند و گفتند که او دختر است و هنوز ازدواج نکرده و پسرک دروغ می گوید .عمر جوان را به زندان فرستاد .

در بین راه  زندان حضرت علی (ع) انان را دید و جوان دست به دامن مولا شد برای قضاوت و گرفتن حقش و تمام ماجرا را برای حضرت تعریف کرد علی (ع) فرمودند او را نزد عمر برگردانید پس این کار را کردند

و حضرت خود نیز حاضر شد و از عمر خواست تا قضاوت کند و عمر گفت چگونه به تو اجازه ندهم در حالیکه پیغمبر فرمود::داناترین شما علی است.

پس حضرت رو به زن کرد و گفت شاهد داری و زن چهل گواه خود را اورد و انان نیز شهادت خود را باز گفتند.حضرت رو به زن فرمود :سرپرست داری . زن گفت :اینان برادران قبیلگی من هستند و سرپرستی من را به عهده دارند.حضرت رو به انان گفت ایا اجازه دارم در مورد خواهرتان حکم کنم و انها گفتند :اری...؟

حضرت فرمود :حضار و خدا را گواه می گیرم که این زن را با مهریه چهار صد در هم از مال خودم به ازدواج این جوان در اورم قنبر  پول را بیاور .

قنبر غلام علی پول را اورد .

حضرت  پول را به جوان داد و گفت در دامن زنت بریز و زمانی که جوان خواست فرموده حضرت را اجرا کند زن فریاد زد :ایا می خواهی مرا به فرزندم تزویج کنی این فرزند من است......؟

برادرانم مرا به نکاح مردی پست در اوردند که حاصل ان ازدواج این پسر بود و وقتی رشد کرد انان مرا امر کردند که پسرم را از خود برانم و او را فرزند خود ندانم این پسر فرزند من است و دلم برایش شور می زند ودست جوان را گرفت و با هم رفتند و در این زمان عمر عاجزانه فریاد براورد ((اگر علی نبود عمر به هلاکت می افتاد))