بعضی وقتا اونقدر فقدان واژه در خودم احساس می کنم که حالم از کمبود ادبیاتی خودم بهم می خوره و بعضی اوقا ت اونقدر واژه ها وحشیانه  و حریصانه و مشتاقانه به ذهن اشفته ام هجوم می یارن و اشفتگی ذهنی ام را چند برابرمی کنند که از چرخش زیادی لغت در اطراف لحظه هایم به همان بن بست فقدان واژه می رسم و دقیقا در همین لحظات از اینکه نمی دونم چرا نمی تونم این همه کلمات جادویی رو در  بیان داشته ذهنیم به حرکتی معجزه آسا تبدیل کنم به سکوت می رسم ...سکوت درد ،همچون سکوت 25 ساله علی شاید در حدود قطره در مقابل دریا و من که قطره ای از دردهای علی را می دانم به دریای دردهای علی و صبر علی در مقابل دریایی گریز ناپذیر و نامحدود از رنجها سر تعظیمی پایدار فرود خواهم اورد.

دقیقا با شروع این نوشته مشکل داشتم همچون حال که با ادامه اش و بیدرنگ در مقابل پایانش دست بسته ای بیش نیستم ولی احتمالا تنها امیدم در مورد این نوشته این که گفتن از علی زیباترین و ناب ترین نقطه هستیست سخن از مردی که بودن ما  در جهان مدیون بودن اوست که زیستن به دلیل افرینش شخصیتی والاست به نام علی .

امشب شب شهادت علی به هر نقطه ای که سرک می کشیم پنجره ای از اشک و آه و فغان می بینیم و من هیچوقت گریستن بر فرق شکافته علی را درک نکردم گریستن بر مردی که بر مرگ با جمله جاودانه فزت و رب الکعبه شورید  هیچگاه نتوانستم بدانم چرا باید بر کسی بگریم که ازادی از جهان زیباترین لحظه هستی می توانست برای او باشد همچو که گریستن بر پسرش را نیافتم و بر دخترش را …همه می خواهند بر مظلومیت کسی بگریند که هرگز نیافتندش انگونه که باید …این خط اخر شعر شاملو رو بخونید …

 تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیمو

ان نگفتیم که به کار اید

زیرا تنها یک سخن در میان نبود

ازادی

ما نگفتیم تو تصویرش …احتمالا این اولین بار که بر اندیشه مراد ادبیاتی زندگی ام می شورم بر شاملو مردی که دنبال تصویری از ازادی می گشت حال انکه  که  حسین ازادی رو با ذره ذره جزییاتش در کربلا به نمایش گذاشت و خود نمادی بی همتا از ازادگی را... هیچوقت نتوانستم در کربلا جز جسارت مردی که بر ترس می شورد و با اندک یارانش در مقابل لشکر هزار هزار می ایستد چیزی بیابم من در ان همه لحظه معجزه ای می بینم که در زنده کردن مردگان مسیح نیز یافت نمی شود و واقعا خنده دار که جماعت عالم دین برای گریاندن مردم به هر حیله ای دست به گریبان می شوند به مانند نقطه بر خورد تیر به گلوی علی اصغر شش ماهه که اگر در ابعاد فیزیکی یک بدن جستجوگرانه بگردیم بی شک هیچ نقطه ای جز گلو به راحتی اشک را از دیدگان مردم فریب خورده جاری نمی کند در حالی که این جماعت جاهل فارغند از  درد والای مردی که فرزندش  جگرگوشه اش را فدای فریاد آزادگی خود می کند …وای بر این جماعت جاهل جهل فروش ....؟!

یا نگاهی حیله گرانه به بی حجابی بانوی بی مثال صبر جهان زینب که او را در محضری بی حجاب جلوه می دهند باز هم برای اشکهایی فریبکارانه و مردم جاهل را فریب می دهند و نمی گویند که حجاب چیزی نبود جز پرده ای در عرب ما بین زن و مرد و نمی گویند از جهانی از صبر زینب...؟که چه استوارانه بر مرگ برادران و فرزندان انان فغان سر می دهد و یادی از فرزندان خویش نمی کند من بر بی حجابی دروغین زینب نیز گریه ای نمی یابم انچنان که مادرم می گفت : آرامشی را که در حرم با شکوه او می یابی در هیچ نقطه ای از جهان نمی یابی من صبر و ارامش زینب را می بینمو  می ستایم و در ان همه شکوه یک زن هرگز نشانه ای از مظلومیت نمی یابم که در ان تاریکی جهل اورتاریخی قومی که دختران را زیر گل می کردند و زنان را جز برای رختخواب نمی خواستند زینب ارزش زن بودن را درجهان ندایی اعجاز آمیز کرد که انان نشانه هایی شگرف و بی بدیل از انسانیت را برایم روشن می کنند نقطه هایی گمگشته در تمام زندگیم ....!

و علی ...وای علی جان از تو چه بگویم ... از تو که مریدانت بر درد فرق شکافته ات می گریند که ان برای تو چیزی نبود جز نعمتی غیر قابل وصف از طرف معبودت و از یاد می برند که درد علی ان بود که علی را شبها سرگشته  و حیران به نخلستانها می کشاند تا همانا تو درد تنهایی خود را در چاه فریاد کنی ! دردی که روح بزرگ و نامحدود و وسیع و غیر قابل وصفی چون علی را به ناله در اورد درد گرفتار شدن در میان قومی بود که خداوند با اوردن محمدش اخرین میخ رستگاری خود را در میان اخرین قوم جاهل زمین کوبید و تو چه بزرگوارانه... و چه صبورانه ...در راه انکه یافته بودی سکوت خویش را بزرگترین، شیواترین و زیباترین سخن جهان کردی ، سکوتی همراه با خاری در چشم و تیغی در گلو  را بر قومی جاهل فریاد کردی ...بیایید نگاهی صادقانه بیندازیم به لحظه هایی که بر شهادت علی و فرزندان تکرار ناپذیرش گریسته ایم... به راستی به  کدامین درد انان گریسته ایم ؟

شب شهادت هر کدام به نوعی سر در اغوش خود می کنیم و بر انان می گرییم و پس از چند لحظه کوتاه فارغ از غم انان بر خود می گریم و باز جمله کهکشانی شریعتی که نگاهی به اصالت یک انسان می اندازد و می گوید : در ان لحظات حزن واندوه به گواه فکر خود برانان می گریم و بعد بر خویشتن خویش و اری هر کسی بر خود می گرید و در هر انسانی عاشورایی نهفته است ....

اری ما هر گز بر انان و بر درد انان نگریسته ایم و نه بر دردهایشان وحتی بر مظلومیتهای نداشته شان که انان نمادی کامل از آزادگی ،صبر ،ارامش، استواری در دردها،دلاوریها ، شجاعتها ،پاکی ذاتی ،مرگ با شکوه و نشانی شکوهمند از انسانیت بوده اندبی تکرار و بی مثال که ما همیشه یا بر مظلومیت های دروغین انان گریسته ایم و یا بر دردهای گمشده خویش ...من همیشه راه رستگاری انان را زیباتر و پر جلالتر از گریه بر انان یافتم که علی و فرزندانش تنها نقاط امید انسانیت و زندگی در این همه پوچی و بن بست جهانی پر از دردو رنج بوده اند ...یا علی من  تو را می جویم و راه تورا و جوهره وجودی انساینتت را فارغ از هر دینو کیشو مسلک که در هر نشانی از تو و هر حر کتی و هر لغتی خدایی یکتا نهفته است و من خواهم ماند یا علی ... به خاطر ارزوی یک لحظه من که پیش تو باشم ..در این جهان به راهت و در رستاخیز وعده شده به شوق دیدارت حتی به شوق لحظه ای که بدست بزرگوار تو به اتش بیفتم و سکوت کنم و شرمسار باشم و مشتاق که اتش را تو به من هدیه دهی  و اگر لایق باشم حضور ناب خدا را نیز از تو هدیه بگیرم به بهشتی که تو انگونه وعده دادی نه دیگران ...

و ...بی شک برای از علی گفتن باید علی را در علی خلاصه کرد همان که از من قلم شکسته برنمی اید .

وای بر منو رویاهایم که چقدر دور و غریبند و چه دور از دسترس...؟!

و تسلیت میگم شهادت ابرمردی رو که چقدر زیستن در جهانی بدون حضور او می توانست پوچ و بی معنا باشد که بی شک تنها  ارزش بهانه زیستن در این جهان حضور مردیست به نام علی...

نوشته شده توسط رضا در سه شنبه 10 مهر1386 | موضوع: